16 juli 2013 – na een paar dagen…

We zijn nu een paar dagen onderweg en MIJN GOD WAT IS HET HIER HEET. We staan met onze camper aan Lake Havasu, richting Las Vegas en hier begint mijn blog. Mijzelf kennende zou het hier ook zomaar kunnen eindigen, maar dat is niet de bedoeling.

Eerst maar even een klein resumé van de eerste paar dagen.
12 juli – Alle camperverhuurders verplichten je om na aankomst een nacht over te blijven voordat je je RV mee krijgt. Jet lag policy. Die gaan we te lijf door na aankomst in LA en na de incheck in het afschuwelijke LAX Crown Plaza Hotel een taxi te nemen naar de stad. “Nee! Jullie mogen NIET op bed gaan liggen. Blijven bewegen!!” Omdat onze rondreis 14 augustus eindigt in de jachthaven van Marina del Rey, naast Venice Beach, laten we ons daar droppen. Kunnen we de buurt vast een beetje verkennen. Met ogen op stokjes lopen we naar Santa Monica. Het is een heerlijke dag en richting het noorden zie je de mist al komen opzetten. Het strand is vrij rustig op een handjevol überhippe mensen na. Veel straatartiesten, gelukszoekers, uitbaters van medicinale weed shops (wat is hier in vredesnaam de bedoeling van!?) en veel, heel veel, sixpacks en geïmplanteerde borsten. Zien en gezien worden is hier het motto. Maar wat we vooral missen: leuke lounge bars. Die zijn er gewoon niet. Het beste wat je hier vindt is een betonnen hutje in de de brandende zon, een terras in het zand met piepkleine parasolletjes en wat lukraak neergesmeten Hartmanmeubilair. Ja, hier vinden ze dat nog mooi..we eten bij een Mexicaan en storten pas om 22.00 uur in. We zijn dan 24 uur op de been.

13 juli – Zoals we al hadden voorzien is het ophalen van de RV, de volgende dag, een tijdrovend gebeuren. We krijgen instructies van een 150 kilo wegende zwarte man die waarschijnlijk zelf nog nooit heeft gekampeerd en die ook nooit in deze RV zou passen. Niet dat het een klein dingetje is, hij is 10 meter lang en kan aan 2 kanten naar buiten geschoven worden, maar in ingeschoven toestand is het zelfs voor mijn 3 gespierde spijkers nog een hele toer om tussen de keuken en de achterste dinette door naar de badkamer te komen.

Na alle formaliteiten bij El Monte RV Rentals mogen we weg. Eerste reisdoel: eten inslaan en wat we verder nog nodig hebben. En dit alles moet uiteraard gebeuren in de Walmart. Wat had ik me ervan voorgesteld? Een supermarkt waarin je de avondvierdaagse kunt lopen en waar je werkelijk ALLES kunt kopen waar je van droomt. Dat is NIET zo. Het is inderdaad gigantisch en je kunt kiezen uit 10 verschillende soorten peanutbutter in 6 verschillende formaten, om maar een voorbeeld te noemen, maar de versafdeling is kleiner dan die van de Albert Heijn op de Koekoeklaan in Bussum.  Maar één soort tomaten, nauwelijks verse groenten en twee soorten appels. Fatsoenlijke kaas hebben ze niet en qua vleeswaren heb je vooral de keuze uit op 6 verschillende manieren klaargemaakte en verpakte turkey. En laat ik dat nou net heel vies vinden.. Sauzen en kant-en-klare producten zijn er natuurlijk in overvloed en ook dat eten we normaal gesproken niet. Maar goed nieuws: er liggen ook worstjes en vers gemaakte hamburgers in het versschap. Die gaan de kar in. De tomaten en mozzarella, basilicum en olijfolie lijken prima voor een goede salade maar dat zal nog tegen blijken te vallen. De mozzarella is smakeloos en heeft de substantie van kauwgom en de basilicum gaat linea recta de prullenbak in. Het lijkt op een oude natte sok en stinkt een uur in de wind.

Tweede reisdoel: Joshua Tree National Park, op een paar uurtjes rijden. Een prima manier om vertrouwd te raken met de RV. We komen laat aan en laten de camper vallen op een camping waarvoor je een envelopje met geld in een postvak moet laten vallen. Het is dan al behoorlijk heet. Gelukkig hebben we voor de generator ook ongelimiteerde milage laten vastleggen en die draait dan ook volop om leefruimte te koelen. Ja, we realiseren ons heel goed dat het hele national park meegeniet van ons lawaai, maar we zijn natuurlijk niet van plan om het ding de hele nacht aan te laten. We voelen ons dan ook enigszins beschaamd als een medekampeerder ons komt vragen tot hoe laat we het ding willen laten draaien. Als ik hem vraag waarom hij een t-shirt aan heeft met een Nederlandse tekst  (“beelden van de toekomst” staat erop) antwoordt hij in het Nederlands en nodigt ons uit voor een glaasje tequila. Zijn vrouw is Nederlandse en krijgt niet zo vaak de gelegenheid om haar moederstaal te spreken. Hij heeft het Nederlands dat hij spreekt van haar geleerd en spreekt het eigenlijk te goed om waar te kunnen zijn. Sommige mensen hebben gewoon echt een talenknobbel.. als het flesje tequila leeg is nemen we afscheid van een ongelooflijk lief stel en zoeken we ons bedje op.

15 juli – het is een zware reisdag waarin we de woestijn doorkruisen op weg naar Parker en Lake Havasu. We stranden op een RV Park in de buurt van Parker aan Colorado River. We hebben dan de hele niets anders gezien dan woestijn met hier en daar een graspolletje, een enkel windhoosje en een verdwaalde cactus. Naarmate de dag vordert loopt de temparatuur op. Mijn God was is het hier heet. En toch wonen er mensen, zij het niet onder benijdenswaardige omstandigheden. Wat heb je hier te zoeken? Als je denkt dat sommige gebieden in Griekenland arm zijn, moet je hier eens komen kijken. Trailer parks, losse trailers midden in de woestijn, vaak zijn het hutjes die met plakband bij elkaar gehouden worden. The  American dream. En héét, niet normaal! Overdag 43 graden, ’s nachts komt de temperatuur niet onder de 39 graden. Leve de airco! Voordat we het RV Park opdraaien doen we de Walmart nog een keer aan. Het Amerikaanse brood blijkt niet te vreten en we hebben spijt dat we niet voor $ 10 een toaster hebben gehuurd. We vinden er een bij de Walmart voor $ 9. Oh ja, de hamburgers blijken, hoe goed gebarbecued ook, evenmin te eten.

16 juli – we staan aan Lake Havasu en ons aanvankelijke plan om hier een paar dagen te blijven hebben we meteen laten varen. Dit RV Park wordt vooral door weekendgasten bezocht. Door de weeks is het uitgestorven; het is maandag en er is hier niets te doen. En het is natuurlijk nog steeds bloedheet. We zijn op weg naar Las Vegas. Als het daar nog heter is geloof ik niet dat ik dat heel leuk vind..Vanavond gaan we het stadje in. Een of andere stinkend rijke Amerikaan heeft London Bridge steen voor steen afgebroken en hier weer opgebouwd.  Amerikanen…

Advertenties

Een Reactie op “16 juli 2013 – na een paar dagen…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s