23 juli 2013 – van Zion naar Bryce….zo´n 100 kilometer in 4 dagen

23 juli – We zijn in Bryce National Park. De tussenstop die we gemaakt hebben in Duck Creek Village werd een dag gerekt omdat we kennis maakten met de buren. Bruce en Gina, uit Las Vegas, probeerden op Pinewoods Resort hun nieuwe RV uit en Bruce nodigde de jongens uit om mee te gaan vissen. Dat de uitnodiging alleen de kinderen betrof speet me niks, dat het de hele dag regende was minder leuk. Pas tegen 5 uur ’s middags werd het droog en waagden we ons buiten. De ‘bospaden’ naar Duck Creek Village zijn breed en recht. Alleen het ontbreken van asfalt onderscheidt ze van de snelweg.

IMG_3881

De ATV’s (‘all terrain vehicles’, voornamelijk quads) vliegen je dan ook links en rechts om de oren. Heerlijk die natuur! Dit deel van het bos ligt bezaaid met cabins, houten huizen die voornamelijk dienst doen als vakantie-/weekendverblijf. Ongeveer een op de twee cabins staat te koop, bij sommige staat een bord met de tekst ‘owned by the bank’. Dit is niet goed.

IMG_3865

En dan: Duck Creek Village. http://www.duckcreekvillage.com/ Een wereldstad. een tacobar, ATV-verhuur, een motel en een café met de inspirerende naam Aunt Sue’s Chalet. https://www.facebook.com/pages/Aunt-Sues-Chalet/113397742010211

IMG_3866

Hier gaan we wat drinken. Het interieur is sinds de jaren ’70 niet veranderd, en dat geldt ook voor de collectie van de souvenirshop. Helaas is die collectie sindsdien waarschijnlijk ook niet afgestoft. De beoogde bedrijfsopvolging van Aunt Sue oogt weinig hoopvol. De dochter lijkt redelijk normaal; de man met wie zij de tent moet gaan runnen heeft zijn 250 kilo aan gewicht voornamelijk rond zijn heupen hangen, kan zich nauwelijks bewegen en lijkt allesbehalve gelukkig. Als hij begint te lopen (nou ja..lopen) begint het te waaien. We besluiten alleen wat te drinken. Ik lust wel een wijntje en GJ is toe aan een biertje. Helaas. ‘We’re sorry ma’m, this is Utah, we’re not allowed to serve you anything with alcohol without something to eat’. Huh?? Oké, ‘s lands wijs, ‘s lands eer..we nemen beiden iets zonder alcohol en bedanken voor de refill. De mensen aan de belendende tafel beginnen meteen een praatje. De man is in het bezit van één schamele tand en we vragen ons af of hoe hij de door hem bestelde cheeseburger gaat opeten. De burgers worden geserveerd in plastic meeneembakken; blijkbaar maakt meenemen of ter plekke opeten hier niets uit. De bak van de man wordt meteen gesloten en aan de kant gezet. Thuis even de staafmixer er overheen en lekker opdrinken, vermoeden wij.

’s Avonds eten we bij het restaurant van het resort, een wat megalomane naam voor een RV Park annex huisjesverhuur http://www.pinewoodsresort.com/  De jongens zijn nog steeds weg met Bruce dus we eten lekker samen. De ober is zo gay dat je je bijna schaamt hetero te zijn. Bovendien is het duidelijk –niet alleen aan zijn uiterlijk maar ook aan zijn naam te oordelen- dat het een native American is. Desgevraagd vertelt hij dat hij een echte Mohawk is. Aan de vraag die op mijn lippen brandt: hoe het is om als homoseksuele native American in het ultraconservatieve Utah te wonen kom ik niet meer toe. Er komen op de valreep drie luidruchtige stoere bikers binnen die stijf lijken te staan van de testosteron. Bad timing. We eten heerlijk, gegrilde zalm met kappertjes, roergebakken groene asperges en een risotto met crème fraîche en truffelolie. Dat ik de risotto niet meteen als risotto herken zal komen doordat de maaltijd binnen 10 minuten op tafel staat. Onmogelijk bij risotto. Ik durf er de kok, die in ongeveer alle keukens van de wereld gewerkt heeft, niet op aan te spreken. Het is zo’n leuke vent, heeft een jaar over de wereld gereisd en alle landen van Europa gezien. Van Amsterdam kon hij zich helaas alleen nog de aankomst en het vertrek per trein herinneren. De 3 tussenliggende dagen waren en zijn nog steeds een blinde vlek.

Vanmorgen allerhartelijkst afscheid genomen van onze nieuwe beste vrienden Bruce en Gina. Van Duck Creek Village naar Bryce Canyon National Park http://www.bryce.canyon.national-park.com/ is een kippeneindje. Op aanraden van verschillende mensen kamperen we bij Ruby’s Inn RV Park. www.rubysinn.com Behalve dit RV Park heeft Ruby een hotel, een general store, een souvenir shop en een gas station. Daarnaast verhuurt Ruby paarden, helicopters, atv’s, een cowboy dinner show – bedenk het en Ruby verhuurt het. Kortom, de hele ingang van Bryce wordt beheerst door Ruby. Ik zou haar wel eens willen leren kennen…morgen gaan we de rims van Bryce Canyon per paard verkennen. Een tocht van 1,5 uur is genoeg, verzekert het meisje achter de balie ons. Ik had het al gehoord: het is voldoende om dagenlang spierpijn te hebben in je billen en binnenbeenspieren. En ik heb NOG NOOIT op een paard gezeten. Dat wordt dus spannend..

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s