23 juli 2013 – Bryce Canyon NP

23 juli – Bryce Canyon NP

We zijn gisteravond aangekomen. Omdat het RV Park aan de ingang van het park ligt, nemen we meteen de shuttle het park in, tot aan Bryce Point. Meer past er voor vandaag niet op het programma. Ook deze shuttle is bij de prijs van de parkpas inbegrepen. Wij hebben een pas genomen voor $ 80, waarmee we met het hele gezin een jaar lang alle National Parks van Amerika kunnen bezoeken.

Oké, Bryce Point. In één woord adembenemend. In Zion NP kijk je vooral tegen de bergen op, hier kijk je naar beneden. We zitten dan ook op 8.000 ft., zo’n 2.400 meter.

Dat het weer instabiel is, kun je goed zien aan de lucht.

IMG_3937

we brengen de avond door op Ruby’s RV Park. We moeten ons natuurlijk ook voorbereiden op het paardrijden de volgende dag. En nu moet ik even heel eerlijk zijn: als klein meisje wilde ik altijd op paardrijles, maar dat was financieel niet haalbaar en later is het er nooit meer van gekomen. En ik moet nog iets toegeven: ik ben eigenlijk bang voor paarden; ik vind ze zo groot… Kortom, de nacht van 22 op 23 juli mogen we noteren als praktisch doorwaakt. Maar…om half 11 staan we toch fris en monter in de coral. De cowboys annex begeleiders wijzen de paarden toe; ik krijg Chief. De twee jonge knullen hebben wel het onvervalste Hillbilly-accent, maar helaas niet de looks van Jake Gyllenhaal in Brokeback Mountain. Je kunt niet alles hebben. Ik word op mijn paard geholpen en krijg wat korte instructies: teugels naar links trekken als je linksaf wilt en naar rechts als je rechtsaf wilt. Hard trekken als je wilt stoppen en dan loslaten. Als je paard gras wil eten, ook hard trekken en ‘kick ‘m real hard’. Ik hoop dat het niet nodig is, want ik hou niet van schoppen. De paarden zijn goed afgericht en blijven in principe netjes achter elkaar lopen. Gert-Jan en Wouter rijden voor me en Matthijs achter me. Hij kan het natuurlijk niet nalaten om af en toe flinke paniek te zaaien. ‘Niet zo dicht bij de rand!’ en ‘Hé, wat gaat jouw paard nu weer doen?’. En tegen onze Hillbilly-cowboy: ‘that horse of hers got a mind of its own’.  Grrrr….De tocht van anderhalf uur voert ons door de bossen aan de rand van Bryce en voor een deel over de richels van de canyon. Dat rijden ‘langs het randje’ en het laten dalen en klimmen over rotsige bodem, wat we ook een paar keer moeten doen, is voor mij het spectaculairst.

20130723_111143 bijgesneden

Aan het einde van de tocht voelen we onze been- en bilspieren, en dat is nog heel zacht uitgedrukt. Het uitstapje is voor de jongens beslist minder spannend dan voor mij. Zij hadden liever een atv-ride of helicoptervlucht gemaakt, maar je kunt niet alles hebben in het leven.

Weer het park in

’s Middags gaan we weer met de shuttlebus het park in om de dingen te zien die we de vorige avond en ’s ochtends niet hebben gezien. Jammer genoeg komt er van onze wandelplannen niet veel terecht: het weer wordt steeds slechter en de shuttlebuschauffeur waarschuwt ons om niet onder een boom te schuilen en niet langs de ‘rims’ te lopen. Wat blijft er dan over? Niet veel, behalve (weer) uitstappen bij Bryce Point omdat daar toch wel een paar héél bijzondere mensen rondlopen.

20130723_153021 bijgesneden

We voelen ons wel een beetje paparazzi, maar kunnen het toch niet laten om deze Amish vast te leggen. Een hop-off bij de Bryce Canyon Lodge, gebouwd in de jaren ’20 van de vorige eeuw, ronden het bezoek voor vandaag af. Ik zie hier nog een schattig oud vrouwtje langs de receptie schuifelen, kromgebogen en gekrompen tot de helft van haar oorspronkelijke formaat. Zij moet wel ongeveer stammen uit de tijd dat deze lodge is gebouwd. Net als ik me afvraag waar haar kinderen zijn – ik neem aan dat zij haar op sleeptouw hebben genomen- zie ik dat ze een enorme vuilniszak achter zich aansleept. Dit lieve oude omaatje moet gewoon nog werken om in haar levensonderhoud te voorzien. Ook dit is Amerika..

IMG_4037

Bryce Canyon Lodge

We maken nog een paar foto’s en nemen dan de shuttle terug naar Ruby’s RV Park. Voor de avond hebben we een wild-west-dinnershow geboekt in Ebenezer’s Barn, waar je van tevoren het menu voor kunt opgeven. We nemen geen risico; geen plofkip, turkey vinden we ook niet lekker dus we kiezen zalm voor onszelf en een grilled rib eye voor de jongens. Ik ga hier niet al te veel woorden aan vuilmaken. Het eten, dat we zelf moeten opscheppen op aluminium (!) borden, is echt niet te hakken. Taai vlees, zoete aardappelen, zoete bonen, alles zoet…de zalm droog als de woestijn en de show..tja, als je van country & western muziek houdt is het wel leuk. De shuttlebuschauffeur die ons ’s middags waarschuwde voor thunderstorms speelt gitaar in deze band. Hij heeft al 4 cd’s (!) op zijn naam staan, dus het chaufferen van toeristen is vast een bijbaantje. Maar wat hij samen met zijn bandleden neerzet is geen show. De Amerikanen aan de aanpalende tafel denken daar overigens heel anders over. Zij kijken naar hun eigen comedy show, want ze moeten overal om lachen. Zelfs de uitleg, in het Frans, over de te volgen logistiek bij het opscheppen van het eten zorgt voor enorme lachsalvo’s. Het jonge Nederlandse stel dat bij ons aan tafel zit, raadt een bezoek aan Antelope Canyon aan. Dat ligt op de route naar de Grand Canyon, dus we besluiten het de volgende dag mee te pakken.

IMG_4013

Zwaar weer boven Bryce Canyon NP

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s