30 juli 2013 – Mono Lake, Bodie

We zijn onderweg naar Yosemite. Langzaamaan rijden we onze kaart en reisgids van Californië weer binnen. Zo ongeveer alles wat we tot nu toe hebben bezocht lag buiten deze staat. Het oorspronkelijke plan om in Bishop te overnachten, kunnen we gelukkig laten varen. We rijden er doorheen, het is een vreselijk oord. De reis verloopt zo voorspoedig, dat we besluiten door te rijden tot Lee Vining, een plaatsje dat op een hoogte van ruim 2.000 meter aan de oostkant van Yosemite en aan de voet van de Tiogapas ligt. Het is hier echt mooi: bergachtig en groen. Mono Lake (http://www.monolake.org/) , een meer dat drie keer zo zout is als de Pacific en beroemd vanwege de vele zoutpilaren, zetten we voor de volgende dag op het programma. We kunnen dan ook naar Bodie, een (goud)mijnwerkersstadje dat ooit groot en welvarend was en sinds 1962 een heuse ghost town is. (http://www.bodie.com/). We zijn zelfs zo op tijd dat we nog uit eten kunnen. We schuiven aan bij Mike’s Bodie, het enige restaurant in Lee Vining dat aardig vol zit. Het eten is er redelijk; de jongens eten gegrild vlees (een enorm bord vol uiteraard) en wij nemen zalm. In iedere vakantie komen we bekende mensen tegen, en ook hier spotten we weer een bekende: Peter Heerschop. Tijdens deze reis zijn we al diverse variaties tegengekomen van McCloud (wie hem nog kent is écht oud), Josh Brolin en  Jim Carrey. Onze Peter Heerschop look-a-like (veel grijzer dan de echte) zit heerlijk met zijn gezin te eten (die kennen we dan weer niet) en is zich natuurlijk van geen enkele gelijkenis bewust.

IMG_4603

Het rv-park in Lee Vining

’s Nachts word ik opgeschrikt door een enorme klap. We staan op het gras en hebben de camper op een dubbele wigconstructie gereden om hem een beetje waterpas te krijgen; ik vermoed dat hij er vanaf gevallen is.  We zijn echter niet met zijn allen in één hoek gerold. Raar….pas de volgende dag, als ik iets in de vriezer wil stoppen, wordt duidelijk wat ik gehoord heb. Iemand (ik noem geen namen) had behoefte aan koude cola…of toch niet…hij heeft het wel zelf schoongemaakt.

IMG_4623

De volgende ochtend dus Mono Lake. Het moet prachtig zijn, maar omdat er veel bosbranden woeden in Californië ligt het grotendeels in nevelen gehuld.  Jammer.

IMG_4611

Mono Lake, in de smog

We brengen nog wel een bezoek aan het visitor’s centre en ontdekken dat er, afgezien van miljarden garnaaltjes, weinig leven in dit bremzoute meer zit. Op naar Bodie, dat verderop ligt. Een prachtige slingerende weg brengt ons naar de ingang van dit State Park, want dat is Bodie inmiddels. Het stadje is in 1962 in zijn geheel opgekocht door een of andere rijkaard die het voor verder verval wilde behoeden.

Als we er  op een paar kilometer na zijn, staan we ineens met een klap op het grint, hier houdt het asfalt op. We twijfelen. In Griekenland doen we dit wel met onze eigen camper, maar die heeft geen dubbele bodem en staat dus hoog op de wielen. Deze is bovendien gehuurd. We vragen het een passerende ranger. Hij raadt het ons af: op de 7 kilometer lange grintweg liggen hier en daar flinke keien, die onze watertank zouden kunnen beschadigen. We besluiten de camper te parkeren en naar Bodie te liften. Dat is niet al te moeilijk. Al snel stopt er een dikke pick-up, we mogen plaats nemen in de achterbak. De chauffeur hobbelt zo voorzichtig mogelijk naar Bodie en op de parkeerplaats stappen we uit. Dit is toch veel beter dan lopen.

IMG_4637

Het verhaal van Bodie begint als William Bodey er in 1859 goud vindt. William zelf kan niet echt genieten van zijn vondst, want al na een paar weken vriest hij dood tijdens het halen van supplies. Het is wel het begin van Bodie, dat al snel uitgroeit tot een even welvarende als losbandige mijnwerkersstad. De stad telt op een bepaald moment 60 saloons,  schietpartijen zijn aan de orde van de dag en de vrouwelijke bevolking houdt zich er liggend staande. Het gaat mis als er ook families naar Bodie komen en Bodie raakt echt in verval als in 1932 een grote brand 95% van het stadje in de as legt.

De laatste bewoners verlaten de stad in 1962 met achterlating van al hun bezittingen. Het wordt nu dus zodanig geconserveerd dat er geen verder verval kan optreden (al heb ik geen idee hoe ze dat doen). Bij veel huizen kun je door de ramen goed naar binnen kijken. Foto’s maken lukt ook aardig.

IMG_4655 IMG_4669 IMG_4685 IMG_4688 IMG_4706 IMG_4707

De man die ons op de heenweg een lift gaf is zo ongeveer tegelijk met ons uitgekeken in Bodie en biedt ons ook een lift aan voor de terugweg. Als we zo’n 200 meter op weg zijn zien we een politieauto achter ons. Hij heeft zijn zwaailichten aan en maant onze chauffeur tot stoppen. Hij loopt niet meteen naar de auto toe maar overlegt via zijn portofoon….haalt hij versterking? Is hij bang dat we vuurwapengevaarlijk zijn? Zien we eruit als illegale Mexicanen? We weten het niet maar kijken voor de zekerheid zo onschuldig mogelijk. Uitstappen durven we niet. De agent negeert ons volledig en loopt rechtstreeks naar de bestuurder van de pick-up. Die moet zijn papieren en rijbewijs laten zien. We overleggen fluisterend met elkaar: als hij een bekeuring krijgt betalen wij die natuurlijk. Ondertussen druk ik de mannen op het hart vooral géén grappen te maken. Er wordt druk gesmoesd, maar wij horen alleen de laatste zin: ‘alright, I’ll get them out for you’. Een opgeluchte lach zowel bij ons als bij de bestuurder, die er met een waarschuwing vanaf komt. We bedanken hem hartelijk, bieden onze verontschuldigingen aan en vervolgen onze weg te voet. We krijgen uiteindelijk alle vier een lift, zij het in twee shifts. Gert-Jan en ik moeten iets langer lopen voordat we opgepikt worden door een familie die spontaan stopt, eigenlijk geen ruimte in de auto heeft maar graag bereid is te stapelen. De mensen hier zijn echt ongelooflijk aardig.

Op de terugweg komen we weer langs Mono Lake. Het is nu wat helderder, dus we hebben er beter zicht op.

IMG_4734

We overnachten nog een keer op het RV Park in Lee Vining en doen de volgende ochtend, voordat we de Tiogapas naar Yosemite nemen,  nog wat boodschappen bij de plaatselijke (en enige) general store. En wie komen we daar tegen? Juist. Het is hem echt. Tjonge jonge, wat is hij grijs geworden!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s